Niemcy

Reprezentacja Niemiec w piłce nożnej trzykrotnie zdobywała Puchar Świata (1954, 1974 i 1990) i tyle razy mistrzostwo Europy (1972, 1980 i 1996). Od 1904 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 - UEFA.

W 1949 roku nastąpił podział Niemiec na Republikę Federalną Niemiec i Niemiecką Republikę Demokratyczną. Przez czterdzieści kolejnych lat istniała więc także druga niemiecka drużyna narodowa.

Przed wojną Niemcy, poza brązowym medalem z Mundialu 1934, nie odnosili dużych sukcesów. Na kolejnych mistrzostwach świata, mimo obecności w składzie wielu Austriaków, drużyna jedyny raz w historii odpadła już po pierwszej fazie turnieju.

W 1974 roku jako aktualny mistrz Europy drużyna prowadzona przez Helmuta Schöna zdobyła tytuł najlepszej drużyny na świecie. O obliczu tamtego zespołu decydowali m.in. bramkarz Sepp Maier, obrońcy Franz Beckenbauer, Paul Breitner i Berti Vogts, pomocnik Wolfgang Overath i snajper Gerd Müller, który dwa lata wcześniej został królem strzelców mistrzostw Europy.

Osiem lat później Niemcy ponownie triumfowali w mistrzostwach Starego Kontynentu, a następnie trzy razy z rzędu grali w finale kolejnych Mundiali. Wygrali tylko w jednym, w 1990 roku, kiedy selekcjonerem był Beckenbauer.

W pierwszej połowie lat 90. reprezentacja, w której występowali już zawodnicy z byłej NRD zdobyła wicemistrzostwo (w 1992 roku) oraz mistrzostwo (w 1996) Europy. Z piłkarzy urodzonych we Wschodnich Niemczech największą karierę zrobił w tamtym czasie obrońca Matthias Sammer, w 1996 roku wybrany na najlepszego piłkarza kontynentu.

Po zwycięskich Mistrzostwach Europy 1996 rozpoczął się trwający blisko sześć lat kryzys reprezentacji. Z kadry zaczęli powoli odchodzić doświadczeni zawodnicy, debiutujący przed 1990 rokiem.

Największym w ostatnim czasie sukcesem reprezentacji jest wicemistrzostwo świata zdobyte w 2002 roku. Na Mundialu 2006 drużyna prowadzona przez Jürgena Klinsmanna zajęła trzecie miejsce.

1986 rok - wicemistrzostwo świata

Tuż przed Mundialem Niemcy w spotkaniach towarzyskich pokonali Włochów (2:1), Brazylijczyków (2:0) i Holendrów (3:1). Beckenbauer wprowadził do kadry wielu nowych piłkarzy, pomijanych dotychczas przez swojego poprzednika. Jednak w pierwszych meczach na mistrzostwach główny faworyt do zdobycia Pucharu Świata zdaniem wielu obserwatorów zawiódł. Wymęczony (bramka w '85 minucie) remis z Urugwajem (1:1), szczęśliwe zwycięstwo nad Szkocją (2:1) i porażka z Danią (0:2) sprawiły, że Niemcy były o krok od zakończenia swojego udziału na fazie grupowej. Ostatecznie zajęły drugie miejsce i paradoksalnie miały więcej szczęścia od zwycięzców grupy Duńczyków, bowiem w drugiej rundzie trafiły nie na Hiszpanów (z którymi podopieczni Seppa Piontka przegrali 1:5), ale na znacznie niżej rozstawione Maroko (1:0). W tym i w kolejnym (z Meksykiem, 0:0, k. 4:1) spotkaniu według komentatorów zagrali znacznie poniżej swoich możliwości, a mimo to wygrali. Dopiero w półfinale z mistrzami Europy Francuzami odnieśli przekonujące zwycięstwo 2:0 i drugi raz z rzędu mogli szykować się do gry w finale imprezy. Tu spotkali się z prowadzonymi na boisku przez Diego Maradonę Argentyńczykami. Po '55 minutach przegrywali 0:2, ale po strzałach Karl-Heinza Rummenigge (31 lat, Inter Mediolan) i wprowadzonego w drugiej połowie Rudiego Völlera doprowadzili do remisu. Jednak na pięć minut przed zakończeniem spotkania Jorge Burruchaga zdecydował się na rajd z piłką z połowy boiska i nie zatrzymywany przez nikogo zdobył zwycięską dla Argentyny bramkę.

1990 rok - zwycięstwo w mistrzostwach świata

Mundial 1990 był w opinii wielu obserwatorów jednym z najsłabszych turniejów o Puchar Świata. Zawiedli główni faworyci - mistrzowie Europy Holendrzy, Brazylijczycy i Hiszpanie odpadli już w drugiej rundzie, a piłkarze Związku Radzieckiego, wicemistrzowie Starego Kontynentu, w grupie dali się wyprzedzić Kamerunowi. Poniżej oczekiwań spisała się także broniąca tytułu Argentyna, która, mimo iż doszła do finału, hołdowała defensywnemu i agresywnemu stylowi gry. Niemcy zdaniem obserwatorów wygrali, chociaż nie mieli w swoim składzie wielkich piłkarskich indywidualności, dzięki solidności, stabilnej formie i dyscyplinie taktycznej.

Runda grupowa

RFN - Jugosławia (4:1)
RFN - Zjednoczone Emiraty Arabskie (5:1)
RFN - Kolumbia (1:1)

1/8 finału
RFN - Holandia (2:1)

1/4 finału
RFN - Czechosłowacja (1:0)

1/2 finału
RFN - Anglia (1:1) k.(4:3)

finał
RFN - Argentyna (1:0)

1994 rok - ćwierćfinał mistrzostw świata

1998 rok - ćwierćfinał mistrzostw świata

Niemcy zajęli w grupie pierwsze miejsce, choć w komentarzach często podkreślano, że grali wolno, nieefektownie i schematycznie. Na inaugurację pokonali Stany Zjednoczone 2:0 po golach kapitana Jürgena Klinsmanna i Andreasa Möllera, który niedługo potem został odsunięty na ławkę rezerwowych. W drugim spotkaniu, z Jugosławią, do '74 minuty przegrywali 0:2, ale zdołali doprowadzić do wyrównania. Ostatni mecz, z najsłabszym w grupie Iranem, wygrali 2:0. W drugiej rundzie spotkali się z Meksykiem i przez ponad godzinę zanosiło się na niespodziankę, bowiem podopieczni Manuela Lapuente prowadzili 1:0. W końcówce, podobnie jak w meczu z Jugosławią, Niemcy zdołali strzelić dwa gole i awansowali do ćwierćfinału, w którym zagrali z Chorwacją. Dwa lata wcześniej na mistrzostwach Europy wygrali z nią 2:1. We Francji jednak górą byli zawodnicy trenera Blaževicia. Wielu obserwatorów było zdziwionych nie tylko rozmiarami porażki (0:3), ale i stylem gry Niemców, którzy rzadko potrafili przedostać się na pole karne Chorwatów. Niemcy pierwszy raz od 1958 roku przegrali na mundialu różnicą trzech bramek, a drugi raz z rzędu odpadli już w ćwierćfinale.

2002 rok - wicemistrzostwo świata

Niemcy rozpoczęli od mocnego uderzenia, pokonując w inauguracyjnym meczu Arabię Saudyjską 8:0. Zwycięstwo to było najwyższym w finałach mistrzostw świata od 1982 roku, kiedy to Węgrzy rozgromili 10:1 Salwador. W dwóch ostatnich spotkaniach grupowych piłkarze niemieccy pechowo zremisowali z Irlandią (gola stracili w 90 minucie) i ograli 2:0 mistrza Afryki Kamerun. Po efektownym (11 goli) wygraniu grupy, podopieczni Völlera przestali zdaniem komentatorów imponować świeżością i polotem, i rozpoczęli trwający aż do spotkaniach finałowego pokaz boiskowej kalkulacji połączony z przesadnym przywiązaniem do defensywy. Najpierw zanotowali 1:0 (gol Olivera Neuville'a strzelony na dwie minuty przed końcem) z Paragwajem i taki sam wynik w ćwierćfinałowym meczu ze Stanami Zjednoczonymi oraz w półfinale ze współgospodarzami turnieju Koreańczykami. W finale niemiecka solidność okazała się zbyt słaba na Brazylijczyków, którzy wygrali po dwu golach Ronaldo i zostali po raz piąty w historii mistrzami świata.

2006 rok - brązowy medal mistrzostw świata

Niemcy w inauguracyjnym meczu mistrzostw zagrali efektownie i skutecznie (zwycięstwo 4:2 z Kostaryką), i zdaniem wielu komentatorów właśnie dobra gra w ataku, efektowny styl gry, żywiołowość, swoboda taktyczna i agresywność w odbiorze były największymi atutami drużyny w ciągu całego mundialu. Po awansie z grupy (po 1:0 z Polską i 3:0 z Ekwadorem), w 1/8 finału podopieczni Klinsmanna spotkali się ze Szwecją. Już po '12 minutach prowadzili 2:0, a później jeszcze dwukrotnie trafiali w słupek bramki strzeżonej przez Andreasa Isakssona. W kolejnej rundzie dopiero po rzutach karnych (1:1, k. 4:2) ograli Argentyńczyków. Drogę do finału zamknęli im Włosi; po 90 minutach utrzymywał się bezbramkowy remis, a kiedy pod koniec dogrywki większość kibiców myślała już o rzutach karnych Fabio Grosso i Alessandro Del Piero dwukrotnie zaskoczyli niemieckich obrońców. W spotkaniu o trzecie miejsce Niemcy ograli 3:1 Portugalię.

Udział w mistrzostwach świata

Niemcy przed podziałem

1930 - Nie brała udziału
1934 - III miejsce
1938 - Pierwsza runda

Republika Federalna Niemiec

1950 - Nie brała udziału
1954 - Mistrzostwo
1958 - IV miejsce
1962 - Ćwierćfinał
1966 - II miejsce
1970 - III miejsce
1974 - Mistrzostwo
1978 - Druga runda
1982 - II miejsce
1986 - II miejsce
1990 - Mistrzostwo

Niemcy po zjednoczeniu

1994 - Ćwierćfinał
1998 - Ćwierćfinał
2002 - II miejsce
2006 - III miejsce

Źródło: Wikipedia.pl